close
  • dinsdag 15 oktober
Reizen

Kopzorgen voor Jeanette: waar viert ze kerst en Nieuwjaar? 

Kopzorgen voor Jeanette: waar viert ze kerst en Nieuwjaar? 

Jeanette Slagt besloot om op 53-jarige leeftijd opnieuw te beginnen als digitale nomade. Hierdoor heeft ze een compleet nieuwe manier van gepensioneerd leven neergezet.

In 2015 heeft ze vrijwel alles verkocht wat ze bezat. Ze was werkeloos, had een start gemaakt met een eigen bedrijf, maar helaas lukte het concept niet in Nederland. Ze besloot om ‘tering naar de nering’ te zetten: oftewel haar uitgaven af te stemmen op haar inkomsten. En waar kon ze dat beter doen dan in een land waar het levensonderhoud goedkoop is?

Dus boekte ze een ticket naar de Filipijnen en verhuisde. Momenteel verblijft ze in Mexico en heeft Jeanette al heel wat geschreven  voor 50+. Geniet mee van haar avonturen en haar kijk op het leven na je vijftigste. Vorige week vertelde ze over alle vragen die ze over haar levensstijl krijgt.

Foto: Jeanette Slagt en haar zoon in Mexico

Kopzorgen voor Jeanette: waar viert ze kerst en Nieuwjaar?

Er is een update in mijn status over mijn verblijfsvergunning, kortweg komt het er op neer dat ik van stapel A naar stapel B ben verhuisd. Het wachten gaat gewoon door. Eén ding weet ik zeker, mijn dossier is niet zoek. Want daar heb ik ook wel een paar pieker-momenten over gehad. Een ander pieker ding is dat mijn zoon en ik verhuisd zijn van Cancun naar Playa del Carmen.

Dat had eigenlijk niet gemogen volgens de visum regels. Dus we doen het fout. Maar ja, hoe lang kun je op een adres in een Airbnb blijven, die tijd is beperkt. We hadden dat op twee maanden gezet, de tijd die er voor stond om de verblijfsvergunning rond te krijgen. Nu, dik zes maanden verder ben ik dus van stapel A naar B verhuisd en woon ik niet meer in Cancun. Dat kan een reden zijn waarop mijn aanvraag word afgewezen. Dat ben ik me goed bewust. Waar ik me ook bewust van ben is dat de drukke tijd eraan komt in dit gebied. Het aantal Nederlandse reizigers die in oktober/november/december hier naar toe komen neemt toe en ook mijn huisbaas sprak haar zorgen uit.

“Fucking tourists”

Wij verlengen per maand, we betalen de aankomende maand en boeken dan nog een maandje bij. Optimale flexibiliteit, want als het immigratieproces opeens snel verloopt kunnen we vlot weg. De vorige betaaldatum vertelde de huisbaas ons dat ze zich zorgen maakte over het komende kwartaal, of ze dan wel plek voor ons had. Mijn zoon moest al verhuizen, omdat zijn appartement de aankomende maand verhuurd was. Lastig, want eigenlijk vinden we Playa del Carmen niet leuk.

Er is hier een cultuur die het soms moeilijk maakt om te genieten. Op elke straathoek word je drugs aangeboden en de verkopers of 5th avenue zijn niet altijd vriendelijk na een lange frustrerende dag met weinig verkopen en geen of nauwelijks toeristen. Vaak horen we achter onze rug termen als “fucking tourists” en dat schept toch een sfeertje. En wanneer een drugsdealer een handgebaar maakt van een trekker overhalen met twee vingers op je gericht omdat je hem negeert, verhoogt dat de vakantievreugde ook niet echt. Dus terug naar Cancun?

Dan zitten we ook weer in de goede stad voor wat betreft het immigratieproces. Maar huizen zijn lastig te vinden, zeker als je niet per jaar wilt huren. En elk appartement wat ik bekijk en waar ik de verhuurder van benader verhoogt zijn prijs of gaat lopen zeuren over het gebruik van de airconditioning en de elektriciteitsrekening, nog zonder dat we elkaar ontmoet hebben. Of er wordt gevraagd naar onze Mexicaanse ID kaart, die we niet hebben en zonder die kaart willen ze geen huurcontract afsluiten.

Teleurstelling

Het is een beetje een vicieuze cirkel. We hebben een verblijfsvergunning en ID kaart nodig om bijvoorbeeld een huis te huren, ons rijbewijs om te zetten en een motor te registreren. Op een terras, met onze voeten in het zand uitkijkend over zee praten mijn zoon en ik over verwachtingen, realiteit en de toekomst. Het is geen blij gesprek. Eigenlijk zijn we teleurgesteld in het hele Mexico verhaal. We hadden maanden geleden al in Mexico stad willen zijn om een motor uit te zoeken. Straks zijn we hier al een jaar en hebben we nog niets gezien van het land waar we vier jaar rond willen reizen. Maar we kunnen ook niet weg, want zonder een bevestiging van onze verblijfsstatus mogen we het land niet uit, tenzij we een uitreis-brief kopen, dan mogen we 14 dagen wegblijven uit het land. Als we langer wegblijven vervalt onze aanvraag.

Huisbaas appen

Ik zucht, als we de zorgen van de huisbaas bespreken en ik Google hoe kerst en nieuwjaar hier gevierd wordt. Onze huisbaas heeft niet overdreven. Massa’s mensen komen hier in de komende maanden naar toe, als ik het met de ober bespreek zegt hij: ja, oktober, dan wordt het druk en december dat is een topmaand! We nemen een besluit. We blijven tot na de jaarwisseling. Als we op Airbnb zoeken naar een huis in bijvoorbeeld Puerto Vallarta, waar we na Mexico Stad willen gaan wonen kunnen we niets vinden wat vrij is. We beseffen dat we het risico lopen dakloos te worden. Met het appartement waar we nu wonen is helemaal niets mis. Het is compact, maar het is een prettig woonblok in een fijne wijk.

We appen met onze huisbaas. Of ze voor ons kan reserveren tot 19 januari. Als we op die datum verhuizen naar Puerto Vallarta, geeft ons dat voldoende tijd om een verhuizing te registreren op onze nieuwe bestemming en voor 28 januari de aanvraag voor de verlenging van onze verblijfsvergunning in te dienen. Ik vertel haar dat ik wil verhuizen naar een appartement aan de straatkant. Ik wil een raam met direct daglicht, dat mis ik, ik heb nu alleen indirect daglicht.

Foto: een kleiner appartement

Kerst in Playa

Na een paar minuten komt het bericht dat ze alles heeft gereserveerd en dat ik van 304 naar 301 verhuis, weer schuin tegenover mijn zoon en dichter bij het dakterras en met een raam aan de straat, zodat ik s’ochtend bij het open raam mijn koffie kan drinken of even op het balkon net buiten mijn appartement kan staan. Ze bevestigd dat ze in de komende maanden altijd volgeboekt zit en dat ze blij is dat we nu al reserveren. Leuk dat jullie blijven, kerst in Playa is geweldig, typt ze.

Wij hebben daar, uitkijkend over de zee ietwat gemengde gevoelens over, want een deel van onze dromen staat in de ijskast bij INM, het Mexicaanse immigratiekantoor. Aan de andere kant valt er nu ook een last van onze schouders af. Het maakt niet zoveel meer uit of stapel B hoog is en waar we in die stapel zitten. We hebben nu tijd zat. Op de één of andere manier geeft dat in mijn hoofd ook rust. Genoeg rust om wat dagtochtjes in te plannen.

Geschreven door: Redactie