close
  • zaterdag 30 mei
Reizen

Jeanette ondergaat een staaroperatie in Mexico, hoe gaat dat?

Jeanette ondergaat een staaroperatie in Mexico, hoe gaat dat?

Jeanette Slagt besloot om op 53-jarige leeftijd opnieuw te beginnen als digitale nomade. Hierdoor heeft ze een compleet nieuwe manier van gepensioneerd leven neergezet.

In 2015 heeft ze vrijwel alles verkocht wat ze bezat. Ze was werkeloos, had een start gemaakt met een eigen bedrijf, maar helaas lukte het concept niet in Nederland. Ze besloot om ‘tering naar de nering’ te zetten: oftewel haar uitgaven af te stemmen op haar inkomsten. En waar kon ze dat beter doen dan in een land waar het levensonderhoud goedkoop is?

Dus boekte ze een ticket naar de Filipijnen en verhuisde. Momenteel verblijft ze in Mexico en heeft Jeanette al heel wat geschreven  voor 50+. Geniet mee van haar avonturen en haar kijk op het leven na je vijftigste. Vorige week beleefde ze een week met ups and downs.

De staaroperatie

De ochtend van de operatie ben ik verkouden. Ik heb gisteren de kliniek gebeld en gevraagd of de operatie dan wel doorgaat. Hoewel de internist mij de afgelopen week supergezond heeft verklaard, voel ik me nu niet supergezond. De receptioniste zegt dat de dokter dat morgen, vandaag dus, beslist. Om vijf uur vanmorgen was ik wakker. Ik heb een schaaltje yoghurt gegeten en nog een paracetamol ingenomen. Mijn laatste maaltijd voor de operatie en ik begin behoorlijk nerveus te worden.

Raar idee ook wel dat het misschien allemaal voor niets is deze voorbereidingen, omdat ze misschien straks besluiten niet te opereren. Ik vind het spannend, eng, maar ik denk dat ik er niet teveel over na moet denken. Vooral niet aan het filmpje op YouTube wat ik gezien heb over een staaroperatie. Wat een gehannes aan een oog. En dan het idee dat dat straks mijn oog is.

Foto: de dokter die de staaroperatie gaat doen 

Lopende band

Bij de kliniek is het druk, ik begrijp nu de term: staar-straat. Dit is een soort lopende band operatie schema. Het vreemde is dat ik voorrang heb op iedereen, misschien is dat dan een voordeel dat ik blank ben. Hoewel, er wordt voor mij een Amerikaan terugverwezen naar het wachtgedeelte, omdat ze eerst mij gaan afhandelen, terwijl ik ruim op tijd ben.

Ik teken een soort van verklaring waarbij ik de dokter vrijwaar van schuld. Ik teken dat ik vandaag geopereerd word, ik lever mijn 101 kopieën in van de onderzoeken van de afgelopen week en betaal de tweede helft van mijn operatie: 12.500 pesos. Ik krijg een tasje met een donkere bril, een flesje antibiotica oogdruppels, een brief met wat ik wel en niet mag en een vervolgafspraak voor morgenochtend tien uur.

Paniek

Daarna mag ik naar het voorportaal. Ik krijg blauwe overschoenen aan, mijn haar gaat onder een kapje, ik krijg een operatiehemd aan. Ze druppelen twee keer mijn oog. Dan ga ik naar vertrek twee waar de anesthesist een praatje komt maken. Ze druppelt mijn oog met een jodium oplossing en komt met een injectienaald. Ik haak af. Een prik in mijn oog? Nee, er vlak onder, vertelt ze, maar ik voel het wel in mijn oog. Ik voel mijn heel vroeg gegeten bakje yoghurt omhoog komen. Ze ziet de paniek op mijn gezicht. Zal ik een kalmeringsprikje geven? vraagt ze, dan is het minder eng. Doe maar, zucht ik bibberig.

Ik had echt niet naar die YouTube video moeten kijken denk ik vertwijfeld. Ze doet een infuus in mijn hand en spuit wat in waar ik binnen een minuut een blij en rustig gevoel van krijg. Hmm….daar wil ik wel een flesje van denk ik. Toch is de injectie bij mijn oog niet fijn, het voelt of mijn oogbol eruit gaat ploppen. Ze doet een dikke prop verband op mijn oog en bindt dat strak vast om mijn hoofd. Daarna mag ik de OK in, er zijn twee behandeltafels. Ik ben wat duizelig van het kalmeringsmiddel. Als ik goed lig wordt mijn gezicht rondom het oog helemaal schoongemaakt met jodium, mijn hoofd afgedekt met een doek. Mijn oog piept door een gat, plakkers hier en daar, bloeddrukmeter om mijn arm en een klemmetje op mijn vinger voor mijn hartslag.

Voor ik het weet zegt de dokter dat het klaar is. Echt? Nu al? Ik heb niks gemerkt, alleen lekker koel water dat door mijn oog liep. Hij pakt mijn oog dik in, op al zijn machines hangen stukjes tape klaar voor het afplakken van ogen. Voorzichtig helpen ze me overeind. Tot morgen zegt de dokter, als hij zich al naar de tafel naast me wendt waar een nieuwe meneer ligt. Als ik in de kamer van de anesthesist kom ligt daar iemand die die prik krijgt, ik kijk weg en voel mijn maag omdraaien. Mijn operatiekleding wordt verwijderd, de naald uit mijn hand gehaald en een pleister erover geplakt. Ik mag naar de algemene wachtruimte.

Teleurstelling

Ik kan mijn zoon nergens vinden en voel dat ik de slappe lach krijg. Ik hannes met een oog door de drukte heen. Taxi maar doen, zegt hij, en ik vind dat ook. Het roesje begint uit te werken en ik voel druk op mijn oog. Alsof iemand het probeert eruit te persen. Over vier uur mag mijn verband er af. Ik weet dat ik dan nog niet veel kan zien, omdat er een luchtbelletje in het lens-zakje zit, dat legde de dokter uit. Dat helpt met de genezing van binnen uit. Dat verdwijnt de komende dagen vanzelf en dan kan ik scherp zien. Ik ben heel benieuwd!

Als ik na vier uur vol spanning het verband en de pleisters verwijder ben ik zwaar teleurgesteld. Mijn oogbol zit ergens rechts bovenin en ik zie niks, een grote waas. Als dat na een tijdje wegtrekt is mijn wereld wazig en scheef. Wel merk ik dat alles een heel heldere kleur heeft en wit echt wit is in plaats van gelig. Morgen ga ik voor controle, dan zal ik wel horen dat die scheve stand komt doordat mijn andere oog nog gedaan moet worden. Nu maar hopen dat dat snel is, denk ik als ik bijna tegen de deurpost van de badkamer aanloop. Wordt vervolgd!

 

Geschreven door: Redactie