close
  • zondag 24 oktober
Wonen

Trendziener

Trendziener

Terwijl ze mij uitnodigt te gaan zitten legt ze drie tijdschriften voor mij neer. Ik zit in haar salon. De voeten op een bankje. Straks zie ik in de spiegel een verbeterde versie van mijzelf als ze mijn haren weer onder handen heeft genomen. Ik adem even diep. Zoek mijn bril in mijn tas en pak het bovenste blad van het stapeltje. Ik sla een zware stijlvolle glossy open, over wonen en ‘highlights uit Milaan’.

Prachtig, vernuftig, verbluffend, verrukkelijk

‘Een zitervaring om te koesteren’, lees ik. Dat klopt. Ik koester deze zeswekelijkse zitervaring op zwart leer voor de spiegel van mijn kapster. Maar dat wordt hier niet bedoeld. Het gaat over een extreem brede en modules-lange bank met een twintigtal hoofd- rug- zit- en leun-kussens. Een bank met weinig plofgehalte zo te zien. Maar ‘de subtiele natuurlijke trendkleuren onderlijnen de hedendaagse look’. Prachtig. ‘Vooral de onderlijning koppelt zich naadloos aan deze strak gevormde bank’. Dit smaakt naar meer. Mijn bril glijdt over mijn neus naar beneden nu ik de kleine lettertjes onderaan de advertentie goed wil lezen.

De ‘hedendaagse look’ moeten we dus hebben van de kleuren met de buitenlandse namen, die vertaald naar het Nederlands vermoedelijk toch iets anders oproepen dan de designer bedoelt. Maar dat is persoonlijk. De kleuren heten ‘rook’ en ‘kraai’ en zijn ‘het geheim voor de betere momenten’.

Ik zucht en kijk over de rand van de bril naar mijzelf in de spiegel. Straks wordt het beter.

Naast deze onduidelijke en alle-kanten-op tekst is het met het beeld al niet veel beter. Bij daglicht steekt een vrouw in alle ernst drie kaarsen aan. Verderop staan in zwartmetalen houders oplopend in grootte en enigszins scheef neergezet, wat spontaniteit suggereert, al drie grote kaarsen te branden. Ik zie wat schriele hapjes op een rond tafeltje, een takje munt in een vaasje en een glas met een schijfje citroen. Op het geschakelde tweede tafeltje staat een waterkan met twee glazen, dus toch spannend, en een schaaltje met vier bolle vruchten avocado-groen. Er ligt ook een kunstboek opengeslagen op de grond. De afbeeldingen zijn die van houtnerven en veren. Grafisch weergegeven. Puur zwart en wit, waarvan ‘rook’ en ‘kraai’ zijn afgeleid. Vernuftig.

Het ging hier toch over een bank? Dan maar terug naar de tekst. Daar lees ik dat de bank ook met je meedenkt. Nu wordt het interessant! Want ‘elk moment vraagt een andere aanpak’. Verbluffend.

Voor elk ‘beter moment’ is er dus een geheime opstelling, schiet het door me heen. Hoe zìt dit ? En hoè zit dit? Er moet een oneindige reeks mogelijkheden met al die kussens zijn, terwijl die vrouw toch ondertussen gewoon kaarsen aansteekt.

Gelukkig staat er opeens een dampende cappuccino voor me, met melk die met de hand geklopt is. Ze is terug.

“Mooi hè, zo’n bank, dat is wel even sparen,” zegt ze lachend.

“Niet weer doen,” zeg ik tegen haar, “mij zolang alleen laten met zo’n blad. Ik krijg verkeerde gedachten. Mijn bank is klein, heeft geen module. Ik krijg nooit zulke gladde benen en ‘betere momenten’, en ik zal nooit op hooggehakte pumps met open teen lopen.”

Ik neem een slok van de grote mok waarop een scheve melktoef.

Opeens weet ik waarom ik deze bank niet zou willen.

“Weet je wat het met zo’n bank is?,” zeg ik, “met zo’n bank ligt je huis voortdurend op de verkeerde bladzij. Dat moet je niet willen.”

Mijn woorden lijken haar in verwarring te brengen. Precies zoals het met wonen is, weet ik inmiddels. We drinken onze koffie. “Verrukkelijk!”

Dan gaat ze aan de slag.

“Wat gaan we doen. Maar weer wat lokjes erin? Het allemaal weer wat opfrissen?” Ze kijkt me vrolijk aan.

De vorige keer noemde ze mijn grijs nog ‘antiekblond’, maar nu ik het geheim van de hedendaagse trend ken, zeg ik: “Ja, doe maar. Graag. Dat ‘rook’ en ‘kraai ‘ hebben we nu wel gehad.”

Geschreven door: Lidwien de Vries