Ik zie mezelf nog zitten, alsof ik van een afstand naar mezelf keek. Mijn handen lagen in mijn schoot, niet meer in staat tot bewegen. De rest van mij was ook verstijfd. Iets in mij schreeuwde ‘Weg hier! Weg hier!’ Dat iets was zó sterk dat ik er wel naar moest luisteren. Werktuiglijk stond ik op, griste mijn tas van mijn bureau en verliet het kantoor zonder om te kijken en zonder nog iets of iemand te zien, laat staan te groeten. En ik rende naar de uitgang alsof ik voor mijn leven rende, wat ik zekere zin ook zo was. Ik was op! Ik kón niet meer!