close
  • donderdag 20 juni
Vrije tijd

Willeke Alberti brengt demente ouderen in vervoering

Willeke Alberti brengt demente ouderen in vervoering

Alex de Jong die regelmatig een bijdrage levert voor de website 50 + was onlangs aanwezig bij een optreden van Willeke Alberti in verpleeg- en revalidatiecentrum Myosotis in Kampen.

Hij had zo zijn bedenkingen bij Willeke Alberti, maar moest na afloop het volgende concluderen: “Wat doet zij het leuk met demente ouderen!” Lees hier zijn sfeerverslag.

Droomland

‘Ik breng u een mooi lied, uit de tijd toen ik in scheiding lag. Ik weet al niet eens meer van welke man’, grapt Willeke. De band begint te spelen en Willeke zingt de eerste woorden van het lied ‘Droomland’. Binnen de kortste keren zie je ouderen, eerder onderuitgezakt, opveren, gaan er voorzichtig handen op elkaar en beginnen oude lippen de woorden van het lied mee te prevelen. Het is bijzonder om te zien. ‘Muziek doet iets met demente ouderen’, vertelt Emma Stegeman. ‘Ze kunnen erg in zichzelf gekeerd zijn, maar zodra ze muziek uit hun jeugd horen, dan zijn ze er ineens weer helemaal bij.’ Dat demonstreert ook een oudere heer, die uit volle borst ‘Droomland’ schalt en brede gebaren maakt terwijl hij zich helemaal door de zang en muziek laat meevoeren.

Ook later, wanneer Willeke met een bewoonster haar lied ‘Dagboek’ zingt, laat de man enthousiast weer van zich horen. Hij wil ook nog graag een praatje met haar maken. Tenslotte kent hij Willeke nog van toen ze een meisje van zestien jaar was en al her en der in het land kwam zingen. Zijn vrouw en hij gaan, na hun (lange) verhaal, nog even met Willeke op de foto. De meet and greet is inmiddels al meer dan een uur bezig, maar Willeke, inmiddels ook al 74, blijft even vrolijk, lief en attent.

‘Twee jaar geleden, na een operatie, begon hij dement te worden’, vertelt zijn vrouw me later. ‘Ik wist helemaal niet dat mijn man kon zingen. Moet je nagaan… en dan zijn we nu al 63 jaar bij elkaar.’ Hij heeft beslist de middag van zijn leven gehad. Zoals vele ouderen deze middag. Her en der hoor ik mensen zeggen hoe ze hebben genoten. De ene bijna in stilte, de ander luidruchtig, zonder gene. Het kan allemaal. Vanmiddag mag het.

Twee motten

Willeke bracht niet alleen haar eigen repertoire ten gehore. Ook Doris, Ramses Shaffy, Lou Bandy en anderen waarvan ik de naam niet eens weet, passeerden de revue. ‘Reisje langs de Rijn’, ‘Carolientje’, ‘Op vakantie met het geld van ome Jan’; ruim een uur zong, danste en sprak Alberti, onderwijl bijgestaan door een gelegenheidsband waarmee ze wekelijks vele van dit soort optredens weggeeft. Letterlijk, want Willeke Alberti vraagt voor deze optredens geen cent, zo benadrukt haar broer Tonny, die al 23 jaar lang zijn zus begeleidt bij al haar optredens. De opbrengst van de markt is dan ook niet voor Willeke, maar voor de band die haar op deze gelegenheden bijstaat. ‘Dit vindt ze het allermooist om te doen’, vertelt hij. ‘Dit is erg dankbaar werk! Al die mensen die ineens opleven bij een oud en bijna vergeten liedje… Hartverwarmend is het. Hier word je als mens heel erg blij van.’

Hij lijkt sprekend op zijn vader, deze Tonny Verbrugge, leunend op twee kleine rolkoffertjes aan het einde van het optreden. Willeke is druk bezig met de ‘meet and greet’, waar maar geen einde aan lijkt te komen. Ze raakt mensen aan, aait een oude man over zijn wang, maakt een praatje met iedereen, gaat lachend op de foto en schuift dan weer door naar het volgende fotomomentje. ‘Als ik haar niet vertel dat ze moet stoppen, dan gaat ze gewoon nog een uur door’, vertelt hij. ‘Doorgaans treedt Willeke nog maar een half uurtje per keer ergens op. Nu heeft ze een uur gezongen en trekt ze ook nog een uurtje voor praatjes en foto’s uit. Dit is zwaar, hoor.’ Daar staat tegenover dat de beloning in vreugde en blijdschap zo groot is, dat er geen bedrag aan kan worden gehangen. ‘Hier leeft ze voor,’ zegt hij, duidelijk met bewondering. Ook zelf geniet hij volop. ‘We doen dit nu al 23 jaar; driemaal per week’, vertelt hij. ‘Naast gewone optredens, want die heeft ze natuurlijk ook nog.’ Die ‘gigs’ krijgt ze natuurlijk wel betaald.

Foto’s

Uiteindelijk geeft Tonny het op. Willeke heeft zich er opnieuw toe laten verleiden om op de foto te gaan, buigt zich naar een oude dame in een rolstoel en luistert aandachtig naar haar verhaal. Tonny heeft dan al besloten alvast de rolkoffers naar de auto te brengen en hoopt dat Willeke zo komt. De onvermoeibare zangeres gaat nog even met het team vrijwilligers op de foto. Ook daar maakt ze tijd voor. Daarna gaat ze snel naar de inmiddels koude bitterballen en uiteindelijk naar de kleedkamer waar haar broer al wacht.

En ik? Ik heb foto’s gemaakt, gezien hoe oude mensen hebben genoten van oude bekende liedjes en een mooi mens, en baal er stiekem van dat ik niet even een selfie met Willeke heb gemaakt. Dat moet dan maar de volgende keer. Tenslotte was ze zeven jaar geleden ook al in Myosotis en heeft de directrice na het optreden de wens uitgesproken dat ze Willeke over zeven jaar hier graag weer terugziet. Dan is ze 81. Benieuwd wat voor show dat gaat worden…

Tekst en foto’s (C): Alex de Jong @ Attest Communicatie

Geschreven door: Redactie