close
  • donderdag 2 april
Mobiliteit

Wat heeft de scootmobielclub van mevrouw Horn met Hendrik Groen te maken?

Wat heeft de scootmobielclub van mevrouw Horn met Hendrik Groen te maken?

Vereenzaming onder ouderen, het is een probleem van deze tijd. Maar er komen ook op allerlei manieren initiatieven uit de maatschappij om die eenzaamheid tegen te gaan. Diverse vrijwilligersorganisaties bieden hulp en aandacht en soms komt de actie van de ouderen zelf.

Scootmobielclub

In 2013 werd in Amsterdam een scootmobielclub opgericht door Wil Horn (78). Ze zag dat veel mensen in het complex waar ze woont het moeilijk vinden om contact te leggen. Daarom is er nu iedere eerste en derde donderdag van de maand een bijeenkomst in het buurthuis van het seniorencomplex. Eerst wordt om tien uur gezamenlijk ontbeten, bijgepraat en lief en leed gedeeld onder het genot van een kop koffie. Alles wordt besproken, van irritaties tot verdriet tot hilarische gebeurtenissen. Want lol is ook belangrijk.

Iedereen is welkom

Aan het eind van de ochtend gaan ze op pad. Soms een klein rondje, soms naar het Westerpark. Ze bespreken vooraf met elkaar de route. Iedereen is welkom, met scootmobiel of wandelend achter de rollator. De één heeft COPD, een ander is slechtziend. In leeftijd variëren ze van achter in de vijftig tot tegen de negentig. De scootmobiel van Wil kan 17 kilometer per uur, met wind mee 19. Het is nog best vermoeiend om erop te rijden, omdat je steeds in dezelfde houding zit. Daarnaast trap je jezelf niet warm en vergt het verkeer om je heen veel van je concentratie. Maar leuk is het wel, zeker met anderen. De scootmobielclub telt zeven officiële leden. Dat vindt mevrouw Horn eigenlijk te weinig en ze doet haar best met een gratis ontbijt en gezelligheid, maar de deelname verloopt stroever dan gehoopt. De meeste bewoners zijn volgens haar erg individualistisch ingesteld.

Hendrik Groen

Wie het prachtige boek‘Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 ¼’ heeft gelezen of de tv-serie heeft gezien, zou de naam van de scootmobielclub van mevrouw Horn kunnen herkennen uit het boek. De club heet namelijk de Antilopen. Diezelfde naam wordt gebruikt in het boek:

“Vanochtend bij de koffie heb ik meneer Hoogdalen gefeliciteerd met zijn prachtige scootmobiel. Hij heeft me alles laten zien. Alleen de airbag kon hij niet demonstreren. Hij wil een scootmobielclub oprichten: de Antilopen. De naam heeft hij ergens gepikt, gaf hij toe. Ik vertelde hem dat ik eigenlijk de aanschaf van een Canta cabrio overwoog, maar dat ik er nog eens rustig over zou nadenken. Hij op zijn beurt zou erover nadenken of hij ook Canta’s tot de club toe zou laten.”

Aanrader

Aangezien deze club in 2013 is opgericht en het boek in 2014 is verschenen, ligt het voor de hand dat de schrijver zijn inspiratie uit het initiatief van Wil Horn heeft gehaald. Feitelijk erkent hij dat hij de naam heeft gepikt. Mocht je het boek niet gelezen hebben: het is een absolute aanrader. Veel humor, maar ook ontroerend op z’n tijd. Hendrik Groen laat je een jaar lang meeleven met zijn leven in een verzorgingstehuis in Amsterdam-Noord. Samen met een stel andere bewoners, verenigd in de rebellenclub ’Oud maar niet dood’ deelt hij lief en leed, maar haalt hij ook het nodige kattenkwaad uit. Ze gaan regelmatig met elkaar een dagje uit, die ze om de beurt organiseren.

“Ik heb beneden een folder gehaald over scootmobielen. Ik moet mijn actiradius vertgroten, anders ben ik straks de zwakste schakel van Oud-maar-niet-dood. Graeme heeft aangekondigd dat donderdag 14 maart het eerste uitje zal plaatsvinden. Ik pieker me suf over leuke dagjes uit. Verder dan het Rijksmuseum ben ik nog niet gekomen en met dat idee win ik niet de orginialiteitsprijs.”

Deel twee is inmiddels ook uit en heet ‘Zolang er leven is’. Beide kosten rond de twintig euro, maar lenen uit de bibliotheek kan natuurlijk ook!

Boek

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bron: Het Parool

Hoofdfoto: Wikipedia, boek eigen bezit

Geschreven door: Redactie