close
  • donderdag 12 december
Mobiliteit

Oldtimer liefde

Oldtimer liefde

Het valt dan misschien onder de noemer ‘slow driving’, maar duf is het allerminst. Wie aan boord van Paul’s oldtimer stapt, gaat als vanzelf wuiven als de koning of de koningin. Met het dak open, dat spreekt voor zich.

Eenmaal onderweg steken automobilisten regelmatig hun duim op. Sommigen wagen het er zelfs op om te claxonneren. Dan steek je of enthousiast je arm de lucht in of zwaait met een koele blik terug. Deze rode mobiel mag er wezen: de Willy’s Overland Jeepster uit 1948. Willy’s Overland, een Amerikaanse bouwer van auto’s, produceerde in de Tweede Wereldoorlog de beroemde Willy Jeep. Na de oorlog kwam er een eerste model voor de burger, waar er twee van in Nederland rijden. Paul Bender is de trotse eigenaar van één daarvan. Vandaag rijden we door de Friese Wouden.

Het rode gevaarte draaft gedecideerd zowel landweggetjes als de provinciale wegen over

De wagen rijdt opvallend rustig, geen herriebak, zelfs niet met het dak volledig geopend. Met z’n drie versnellingen haalt de auto met gemak de tachtig kilometer per uur. “Hij haalt de honderd, als het moet,” vertelt Paul enthousiast. “Hij rijdt op Super benzine en ik heb er voor het gemak een radio en een kleine verwarming bij laten leveren, recht voor de voeten van de bijrijder.” Sturen voelt volgens Paul een beetje wiebelig, maar dat maakt wel dat je de wagen zonder stuurbekrachtiging nog met relatief gemak een bocht om stuurt. Het rode gevaarte draaft gedecideerd zowel landweggetjes als de provinciale wegen over.

Paul rijdt er graag mee. Evenals met zijn DAF 55 Coupé uit 1970. Rijden in oldtimers is een liefhebberij die vorm kreeg toen hij zo’n drie jaar geleden een fijne erfenis mocht ontvangen. “Toen was het moment daar om zo’n auto aan te kunnen schaffen.” Beide oldtimers staan keurig naast elkaar in een speciaal daarvoor gebouwde houten schuur. Ze lijken gepoetst, op een paar zichtbare afdrukken van kattenpootjes na. “Ik ben geen overdreven poetser,” vertelt Paul. “Liever rijd ik ermee. Alleen of samen met mijn vrouw, die er ook veel plezier aan beleeft.”

De DAF, de wagen met het bekende Pientere Pookje, haalt gewoon de 120

Paul is zijn leven lang al een autoliefhebber. Opgegroeid in Bloemendaal en met de hakken over de sloot een schooldiploma gehaald, solliciteerde hij bij bedrijfsscholen van de Hoogovens, de toenmalige PTT, Philips en de luchtmacht. Het werd de luchtmacht kaderschool waar hij voor onderofficier ging leren. “En daar ben ik blijven hangen. Uiteindelijk ben ik op de Leeuwarder vliegbasis terecht gekomen en heb daar jarenlang gewerkt als crew- en flightchief voor de F16 en Starfighter. Ik deed de dagelijkse controles, het onderhoud en het gereed stellen van de vliegtuigen. Dat is behoorlijk specifiek werk.” Paul was een van de laatste werknemers die met 55 jaar met pensioen kon.”

Na zijn pensioen stak hij zijn tijd in zijn tuin, in houtbewerking, af en toe motorrijden, maar die auto’s -vooral die hele oude- bleven lonken. Tot die erfenis kwam. “Vanwege mijn COPD -ik heb nog slechts een kleine veertig procent longinhoud- kan ik deze hobby natuurlijk heerlijk blijven doen.” Toeren in die auto is echt geweldig. De DAF, de wagen met het bekende Pientere Pookje, haalt gewoon de 120. Daar rijdt Paul ook graag rally’s mee. Maar een toerritje in de Willy doet er niet voor onder. Paul is lid van de DAF Club Nederland en de Klassieker Club Friesland. Een paar keer per jaar zijn er activiteiten en daar is hij bij.

You Gotta Tell ‘em – to sell ‘em!

Bij de vraag wat er nou zo leuk is aan het rijden in een oldtimer, verschijnt er een glimlach op Pauls gezicht. “Iedereen wordt blij van het rijden in zo’n auto. Het is gewoon nostalgie. Kijk nou eens naar die originele brochures die bij deze auto horen. Er is een brochure voor de verkoper waarin de woorden ‘You Gotta Tell ‘em – to sell ‘em!’ geschreven staat. En er is een brochure voor de klant waarin zwart wit foto’s van een dame in een bontjas, die de kap van de auto dicht doet. “Kijk,” vertelt Paul lachend. “die kap is zo gemakkelijk open en dicht te doen dat zelfs een vrouw dat kan. Hilarisch toch, dat dat zo in een boekje wordt getoond. Dat waren andere tijden.”

Meet the Jeepster

Een bontjes draag ik vandaag niet, en de kap blijft heerlijk open. Naast Paul, met mijn voeten dicht bij het kacheltje, rijden we een rondje door de omgeving. Bij de eerste stoplichten wordt er naar ons gezwaaid, bij de tweede claxonneert een voorbijganger. Lachende gezichten, duimen omhoog. Het is een zonnige herfstdag, ik trek mijn sjaal nog wat strakker aan en in de kleine ronde chique zijspiegel zie ik een constante glimlach op mijn gezicht. Ik begin Paul een beetje te begrijpen.

Geschreven door: Julia van Bohemen