close
  • dinsdag 23 juli
Gezondheid en zorg

Kíezen voor een ziekmakende chemokuur moet enorm moeilijk zijn

Kíezen voor een ziekmakende chemokuur moet enorm moeilijk zijn

Blog, naar aanleiding documentaire waarin Max van Weezel praat met presentatrice Dionne Stax over zijn werk, leven en de politiek van de afgelopen decennia. Uitgezonden op omroep Max. 

BLOG – Het was een boeiend interview met journalist Max van Weezel, onlangs op televisie. Van Weezel is een doorgewinterde journalist. Hij heeft een enorme staat van dienst als het gaat om de journalistiek en de Haagse politiek. Hij vertelde daarover aan de kijker. Naast dat dit een bijzonder gesprek opleverde en een goeie kijk op de veranderende journalistiek, liet het ook een heel zieke man zien die niet lang meer te leven heeft.

Aan Eva Jinek vertelde Van Weezel niet zo lang geleden dat hij alvleesklierkanker heeft. Hij is ongeneeslijk ziek. Een chemokuur zou zijn leven iets kunnen verlengen. Zou, want zeker is dat niet en Van Weezel komt dan ook niet uit de keuze of deze chemokuur het waard is om voor te gaan.

Aan RTL nieuws wordt het als volgt verwoord: …toch gaan voor een levensverlengende chemokuur waar hij ziek en moe van wordt, of genieten van de laatste paar maanden zonder chemo. “Ik wil niet iemand worden die mijn hoofd onder de kussens stopt en wegebt van de wereld.”

Die keuze lijkt bijna onmogelijk te maken. Onmenselijk misschien. In de jaren zeventig kwam chemokuur opzetten. Het leek het ei van Columbus. Voor kankerpatiënten. Mijn vader kreeg aan het einde van zijn leven chemo toegediend. Het was 1976. Mijn moeder wist amper wat het was. Vragen stellen deed ze niet, ze was al blij dat er medicatie voorhanden was. Het was hoop. Pure hoop.

Impact van chemokuren

Weliswaar tevergeefs omdat de kuur eigenlijk te laat kwam. Van een levenseinde verlengen was geen sprake meer. Bij het schrijven van Het Borstkankerboek in 2007, waarvoor ik veel vrouwen interviewde die verschillende stadia van borstkanker hadden en hen vooral aantrof in het Antoni van Leeuwenhoek in Amsterdam, zag ik de impact van chemokuren.

Vrouwen werden ziek, heel ziek soms, maar knapten erna ook op. Steeds meer vrouwen genezen van borstkanker. Chemokuren spelen daar een rol in. In het artikel van RTL nieuws lees ik de woorden van Jacqueline Stouthard, internist en oncoloog in het Antoni van Leeuwenhoek die zich vooral richt op de behandeling van vrouwen met borstkanker en gynaecologische tumoren. “Ik behandel ook mensen in hun laatste levensfase. In mijn praktijk zie ik dat patiënten steeds beter geïnformeerd zijn en zelf met vragen en opties komen. En dat is goed.”

In hoeverre wil je alles weten?

Maar vragen stellen, betekent nog niet dat je weet wat je doen moet. Kom je verder met de antwoorden en kun je daarop een juiste keuze baseren of laat je het aan de dokter over, voor wie het vervolgens ook niet mee zal vallen. Dat begint al bij de inschatting in hoeverre een dokter aan patiënten informatie geeft over de staat waarin ze zich bevinden. En dan moet je als arts nog een juist advies geven als daarom wordt gevraagd. “Sommige mensen willen alles weten, anderen kunnen de voorliggende scenario’s niet aan,” zegt Stouthard. Gelukkig wordt de mate waarin iemand het kan ‘handelen’ niet klakkeloos ingeschat, maar wordt er bij een kennismaking gevraagd: in hoeverre wil je alles weten?

Angst en hoop vechten dan vaak om een antwoord. Dat de dokter alle beslissingen neemt, wordt overigens ouderwets genoemd, maar ik kan me voorstellen dat iemand daar toch voor kiest. De angst speelt dan mogelijk een grote rol, of misschien is het juist de hoop die dan zegeviert. Want immers; de dokter kan je beter maken. Ook al is dat met een ziekmakende chemokuur.

Bron: RTLnieuws, omroep Max

Geschreven door: Julia van Bohemen